Parīkṣit-janma-saṃkaṭa and Kuntī’s petition to Vāsudeva (परिक्षिज्जन्मसंकटं कुन्त्याः प्रार्थना च)
अर्चयित्वा द्विजाग्रयान् स स्वस्ति वाच्य च वीर्यवान् | तेषां पुण्याहघोषेण तेजसा समवस्थित:
arcayitvā dvijāgryān sa svasti vācya ca vīryavān | teṣāṁ puṇyāhaghoṣeṇa tejasā samavasthitaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Matapos parangalan nang nararapat ang pinakadakila sa mga “dalawang-beses isinilang,” ipinabigkas ng magiting na iyon ang mga pagpapalang mapalad. Sa kanilang pagbigkas ng mga banal na pagbabasbas, tumindig siyang panatag at maningning sa ningning na espirituwal at moral—ang lakas niya ngayo’y pinagtibay ng ritwal at katuwiran, hindi ng dahas lamang.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights that rightful action and leadership are strengthened by honoring spiritual authority and receiving auspicious benedictions; true ‘tejas’ is not only martial power but also the radiance that comes from dharmic sanction and ritual propriety.
A heroic figure formally honors eminent brāhmaṇas and has them pronounce blessings (svasti, puṇyāha). Empowered by their sacred proclamation, he stands steady and radiant, indicating readiness and legitimacy for the ensuing rite or undertaking.