Abhimanyunidhana-prakāśaḥ — Vasudeva–Kṛṣṇa–Subhadrā–Kuntī śoka-saṃvāda
Disclosure and Consolation
ततः पार्थ समासाद्य पतड़ इव पावकम् | पजञ्चत्वमगमत् सौतिर्द्धितीयेडहनि दारुण:
tataḥ pārtha samāsādya pataṅga iva pāvakam | pañcatvam agamat sautir dvitīye 'hani dāruṇaḥ ||
Wika ni Vāsudeva: “Pagkaraan, O Pārtha, ang anak ng Sūta, likás na mabagsik, ay lumapit upang makipagsagupa sa iyo at natagpuan ang kanyang wakas sa ikalawang araw. Gaya ng gamu-gamo na sumusuong sa naglalagablab na apoy at nauupos, gayon siya humarap sa iyo sa digmaan at napatay.” Ipinahihiwatig ng taludtod ang babalang moral: ang padalus-dalos na pananalakay at naliligaw na tapang—kapag hinahatak ng kalupitan at hindi ng dharma—ay nagmamadali sa sariling kapahamakan.
वासुदेव उवाच
The verse uses the moth-and-flame simile to teach that rash, cruel, and dharma-blind aggression leads swiftly to self-destruction; true heroism is not mere ferocity but action aligned with right conduct and discernment.
Kṛṣṇa (Vāsudeva) tells Arjuna (Pārtha) that a fierce warrior called “Sauti” approached and engaged Arjuna, and on the second day of fighting he was killed—likened to a moth flying into fire.