Kṛṣṇasya Dvārakā-praveśaḥ — Krishna’s Return to Dvārakā and the Raivataka Festival
ततः खनत एवाथ वित्रर्षरर्धरणीतलम् । नागलोकस्य पन्थानं कर्तुकामस्य निश्चयात्
tataḥ khanata evātha vitṛṣarardharaṇītalam | nāgalokasya panthānaṃ kartukāmasya niścayāt |
Wika ni Vaiśaṃpāyana: Pagkaraan, sa matibay na pasyang gumawa ng daan patungo sa kaharian ng mga Nāga, patuloy na naghukay si Uttaṅka sa lupa nang walang tigil. Sa mismong pook na iyon, dumating si Indra—ang makapangyarihang may hawak ng vajra—na nakasakay sa karwaheng hinihila ng mga kabayo, at nakatagpo ang pinakadakilang Brāhmaṇa na si Uttaṅka.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights steadfast resolve (niścaya) in pursuing a chosen aim, while also showing that human effort in the epic often intersects with divine presence—suggesting that determination and higher-order forces both shape outcomes within dharma.
Uttanka, intent on reaching the Nāga realm, keeps digging into the earth to create a passage. At that moment Indra, the thunderbolt-bearing king of the gods, arrives in a horse-drawn chariot and meets Uttanka.