Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
तदा मरौ भविष्यन्ति जलपूर्णा: पयोधरा: । रसवच्च प्रदास्यन्ति तोयं ते भूगुनन्दन
tadā marau bhaviṣyanti jalapūrṇāḥ payodharāḥ | rasavac ca pradāsyanti toyaṃ te bhṛgunandana ||
Noon, kahit sa disyerto, ang mga ulap ng ulan ay mapupuno ng tubig; at ibubuhos nila para sa iyo ang tubig na masagana at matamis—O ligaya ng angkan ni Bhṛgu. Ipinahihiwatig ng pahayag na ito ang isang katiyakang moral: kapag pinangangalagaan ang dharma at wastong asal, sinasabing ang kalikasan mismo ay tumutugon sa napapanahong, nakapagpapalusog na kasaganaan, at ginagawang panustos ang tigang na lupain.
उत्तडुक उवाच
The verse conveys a dharmic assurance that right order and merit can transform scarcity into abundance: even a desert can receive nourishing rain when conditions—ethical and cosmic—are aligned.
Uttaṅka addresses a Bhṛgu-descendant, offering a prophetic blessing or assurance: rain-clouds will become water-laden even over a desert and will pour out sweet, sustaining water for him.