Adhyāya 51: Kṛṣṇa’s Leave-Taking and Departure for Dvārakā (द्वारकागमनानुमति)
गतिरेषा तु मुक्तानां ये ज्ञानपरिनिषछिता: । प्रवृत्तयश्न या: सर्वा: पश्यन्ति परिणामजा:,ज्ञाननिष्ठ जीवन्मुक्त महात्माओंकी यही परम गति है; क्योंकि वे उन समस्त प्रवृत्तियोंको शुभाशुभ फल देनेवाली समझते हैं
gatir eṣā tu muktānāṃ ye jñāna-pariniṣṭhitāḥ | pravṛttayaś ca yāḥ sarvāḥ paśyanti pariṇāmajāḥ ||
Wika ni Vāyu: “Ito nga ang pinakamataas na landas ng mga pinalaya—yaong matatag na nakaugat sa tunay na kaalaman. Nakikita nila ang lahat ng bugso at gawain sa daigdig bilang mga bungang nahihinog tungo sa mga kahihinatnan, at nauunawaan nilang pinagmumulan ang mga ito ng mabuti at masamang bunga; kaya kahit nabubuhay at kumikilos, nananatili silang malaya sa loob.”
वायुदेव उवाच
Liberated, knowledge-established sages perceive all actions and impulses as consequence-bearing processes (ripening into results). This clear discernment prevents attachment and keeps them inwardly free, even amid activity.
Vāyudeva is instructing the listener about the defining vision of the liberated: they interpret worldly engagements through the lens of cause-and-result (auspicious/inauspicious fruition), indicating the standpoint of a jñāna-niṣṭha, living-liberated great soul.