Marutta–Indra Rivalry and Bṛhaspati’s Priestly Refusal (मरुत्तेन्द्रस्पर्धा—बृहस्पतेः पौरोहित्यनिश्चयः)
ध्यानादेवाभवद् राजन् मुखवातेन सर्वश: । स गुणै: पार्थिवान् सर्वान् वशे चक्रे नराधिप:
dhyānādevābhavad rājan mukhavātena sarvaśaḥ | sa guṇaiḥ pārthivān sarvān vaśe cakre narādhipaḥ ||
Sinabi ni Vyāsa: “O Hari, sa pamamagitan lamang ng pagninilay—at ng hiningang lumalabas sa kanyang bibig—ang lahat ng bagay ay agad na nahahayag. Ang panginoon ng mga tao, si Haring Karaṇḍhama, sa lakas ng kanyang mga kabutihan, ay nagpasailalim sa kanyang kapangyarihan ang lahat ng mga pinunong makalupa.”
व्यास उवाच
The verse links rightful sovereignty to inner excellence: true dominion is grounded in guṇa (virtue and capability), and extraordinary attainments are portrayed as arising from disciplined mind (dhyāna) rather than mere external force.
Vyāsa describes King Karaṇḍhama as possessing remarkable powers—things appear through his meditation and breath—and emphasizes that he subjugated other kings through his qualities, establishing wide political control.