Brahmā’s Instruction on Brahmacarya, Vānaprastha, and the Aliṅga Path
Ethics of Non-attachment
निश्चिन्तमव्ययं दिव्यं कूटस्थमपि सर्वदा | सर्वभूतस्थमात्मानं ये पश्यन्ति न ते मृता:
niścintam avyayaṃ divyaṃ kūṭastham api sarvadā | sarvabhūtastham ātmānaṃ ye paśyanti na te mṛtāḥ ||
Wika ni Vāyu: “Yaong mga tunay na nakakakita sa Sarili (Ātman) bilang walang pangamba, di-nasisira, banal, laging di-nagbabago, at nananahan sa lahat ng nilalang—ang gayong mga tao ay hindi nadaraig ng kamatayan. Itinuturo nito ang paglaya sa pamamagitan ng wastong kaalaman: kapag nakilala ang panloob na Sarili na hindi nadadapuan ng pagbabago ng katawan at nananahan sa lahat, nawawala ang kapit ng takot at pagkamatay.”
वायुदेव उवाच
Realization of the Ātman as immutable (kūṭastha), imperishable (avyaya), and present in all beings (sarvabhūtastha) leads to transcendence of death—not merely physical survival, but freedom from the existential bondage of mortality through liberating knowledge.
Vāyudeva is speaking as a teacher, presenting a concise doctrinal statement: those who perceive the true nature of the Self—divine, unchanging, and universally indwelling—are not 'dead' in the ultimate sense, because they abide in the deathless reality beyond bodily conditions.