Brahmopadeśa: Adhipatitva-kathana, Dharma-lakṣaṇa, and Kṣetra–Kṣetrajña Viveka
Book 14, Chapter 43
न सत्यं विन्दते वक्षित क्षेत्रज्ञस्त्वेव विन्दति । गुणानां गुणभूतानां यत् परं परमं महत्,जो गुणों और गुणोंके कार्योंसे अत्यन्त परे है, उस परम महान् सत्यस्वरूप क्षेत्रज्ञको कोई नहीं जानता, परंतु वह सबको जानता है
na satyaṃ vindate vakti kṣetrajñas tveva vindati | guṇānāṃ guṇabhūtānāṃ yat paraṃ paramaṃ mahat |
Wika ni Vāyu: Walang sinuman ang tunay na makaaalam o ganap na makapaglalarawan sa Kataas-taasang Katotohanang iyon—ang Kṣetrajña, ang Nakaaalam ng Bukirin—na lubos na lampas sa mga guṇa at sa lahat ng bungang isinilang ng mga guṇa. Gayunman, ang dakila at pinakamataas na Sariling iyon ang nakakabatid sa lahat ng nilalang at sa lahat ng bagay.
वायुदेव उवाच
The ultimate Self (kṣetrajña), the inner witness, is beyond the guṇas and all guṇa-born phenomena; it cannot be fully grasped by ordinary knowing or speech, yet it is the universal knower. The verse urges turning from changing qualities to the changeless witness and cultivating humility about conceptual claims.
Vāyudeva is speaking in a didactic passage, presenting a philosophical instruction about the supreme reality: beings cannot comprehend the transcendent kṣetrajña, but that kṣetrajña comprehends all. The focus is teaching rather than action.