Adhyāya 42 — Mahābhūta–Indriya–Adhyātma-Vyavasthā
Brahmā’s Instruction on Elements and Faculties
बहिरात्मान इत्येते दीना: कृषणजीविन: । लोभ
bahirātmāna ity ete dīnāḥ kṛpaṇajīvinaḥ | lobhaḥ, lobhapūrvakaṃ kriyamāṇaṃ karma ca tatkarmotthāni ca sarvāṇi phalāni samabhāvena vastuto na kiṃcid eva | śarīrasya bāhyāṅgāni raktamāṃsasaṅghātādayaḥ parasparāśrayabhūtāḥ | tasmād ete dīnāḥ kṛpaṇāś ca matāḥ ||
Wika ni Vāyu-deva: “Yaong mga kumikilala sa panlabas na katawan bilang Sarili ay kaawa-awa, namumuhay na parang maramot. Ang kasakiman, ang mga gawaing ginagawa sa udyok ng kasakiman, at ang lahat ng bungang nagmumula sa gayong mga gawa—kapag tiningnan sa pantay na pagtanaw—ay sa katotohanan ay wala ring kabuluhan. Ang mga panlabas na bahagi ng katawan ay mga tipon lamang ng dugo at laman, na umaasa sa isa’t isa. Kaya ang gayong mga tao’y itinuturing na abang at makitid ang loob.”
वायुदेव उवाच
Do not mistake the outer body for the Self. Greed-driven action and its rewards are ultimately empty; cultivate equal vision and detach from bodily identification.
Vāyu-deva delivers an instruction that critiques bodily self-identification and condemns greed, framing the body as a perishable aggregate and urging equanimity toward actions and their fruits.