Shloka 17
Cāturhotra as Inner Sacrifice (Yoga-Yajña) and Nārāyaṇa Recitation
तत्र सामानि गायन्ति तत्र चाहुर्निदर्शनम् । देवं नारायणं भीरु सर्वात्मानं निबोध तम्
tatra sāmāni gāyanti tatra cāhur nidarśanam | devaṃ nārāyaṇaṃ bhīru sarvātmānaṃ nibodha tam ||
“Doon nila inaawit ang mga Sāman, at doon din sila naglalahad ng isang patunay na halimbawa. O ikaw na mahiyain at takót, unawain mo ang banal na Nārāyaṇa—ang Sariling-Atman ng lahat ng nilalang.” Hinihikayat ng nagsasalita ang tagapakinig na lumampas sa ritwal o sa pagbanggit ng mga aral tungo sa tuwirang pagkaunawa: ang pinakamataas na kaganapan ay ang pagkakilala sa Panginoong sumasaklaw sa lahat, hindi ang pagganap o pagtalakay lamang ng sagradong awit.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that beyond ritual performance and learned quotation, one should awaken to the direct knowledge of Nārāyaṇa as the all-pervading Self (sarvātmā). True fulfillment lies in realizing the divine presence within and as all beings.
A brāhmaṇa speaker points to a setting where Sāman hymns are being sung and where authoritative examples are cited, then turns to exhort the listener—addressed as “bhīru” (timid one)—to understand and realize Nārāyaṇa, the universal Self.