Cāturhotra as Inner Sacrifice (Yoga-Yajña) and Nārāyaṇa Recitation
ऋषचश्नाप्यत्र शंसन्ति नारायणविदो जना: । नारायणाय देवाय यदविन्दन् पशून् पुरा
ṛṣayaś cāpy atra śaṃsanti nārāyaṇavido janāḥ | nārāyaṇāya devāya yad avindan paśūn purā ||
Ang mga tunay na nakakakilala kay Nārāyaṇa ay binabanggit din dito ang patotoo ng mga rishi: noong unang panahon, upang makamtan ang banal na Nārāyaṇa, ang mga debotong lalaki ay nagpasuko ng “mga hayop” sa kanilang kapangyarihan—ibig sabihin, napagtagumpayan nila ang magugulong pandama. Inilalarawan ng taludtod ang pag-unlad na espirituwal bilang disiplina ng asal: ang debosyon ay hindi pinatutunayan ng pag-aangkin, kundi ng pagpipigil at panloob na pamamahala na iniuukol sa Diyos.
ब्राह्मण उवाच
Devotion to Nārāyaṇa is validated through disciplined mastery of the senses; the ‘animals’ to be subdued are the sense-forces that otherwise drag the mind outward. The verse appeals to ṛṣi-authority to present self-restraint as a form of inner sacrifice directed to God.
A brāhmaṇa speaker supports a teaching about yoga-like sacrifice by citing what the seers and Nārāyaṇa-knowers say: in ancient times devotees, seeking Nārāyaṇa, ‘obtained/subdued the paśus’—understood as bringing the senses under control as part of spiritual practice.