Dehānta (Cyavana) and Upapatti: Kāśyapa’s Questions and the Siddha’s Account of Death, Pain, and Karmic Re-embodiment
दृश्यन्ते संत्यजन्तश्न॒ शरीराणि द्विजर्षभ । गर्भसंक्रमणे चापि मर्मणामतिसर्पणे
dṛśyante santyajantaś ca śarīrāṇi dvijarṣabha | garbha-saṅkramaṇe cāpi marmaṇām ati-sarpaṇe ||
Wika ng Siddha: “O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-na-isinilang, nakikita ang mga nilalang na iniiwan ang kanilang mga katawan. Maging sa pagpasok sa sinapupunan, at sa masakit na pagyanig ng mga kasukasuan at maseselang bahagi, dinaranas ang kapighatiang katulad din. Kaya ang kapanganakan at kamatayan ay kapwa may tatak ng matinding paghihirap, na nagpapaalala na ang buhay na may katawan ay di-maihihiwalay sa sakit, at dapat linangin ang pagkalas at wastong asal.”
सिद्ध उवाच
That intense suffering accompanies both birth and death; recognizing this, one should cultivate detachment from the body and live according to dharma rather than clinging to transient embodiment.
A Siddha addresses a Brahmin, pointing to the observable fact of beings leaving their bodies and comparing the pain of dying with the pain involved in entering the womb and the disturbance of vital points, to underscore the harshness of embodied existence.