Arjuna’s request to Krishna and the opening of the Kāśyapa–Brāhmaṇa mokṣa discourse (Āśvamedhika-parva 16)
वे मुक्तकी भाँति विचरनेवाले
te muktakī-bhānti vicarṇevāle, siddhāḥ, śānta-cittāḥ, jitendriyāḥ, brahma-tejasā dīdyamānāḥ, sarvatra ghūmṇevāle ca antardhāna-vidyā-jñāḥ āsan. adṛśya-rahaṇevāle cakra-dhārī siddhaiḥ saha te vicaranti, saṃbhāṣante, ca teṣām eva saha ekānte niṣīdanti sma. yathā vāyuḥ kvacid anāsaktaḥ san sarvatra pravahati, tathā te sarvatra anāsakta-bhāvena svacchandatayā vicaranti sma. maharṣiḥ kāśyapaḥ teṣāṃ uparyuktaṃ mahimānaṃ śrutvaiva teṣāṃ samīpaṃ jagāma. taṃ samāsādya medhāvī sa tadā dvija-sattamaḥ, caraṇau dharma-kāmo 'sya tapasyī su-samāhitaḥ, pratipede yathā-nyāyaṃ dṛṣṭvā tan mahad adbhutam.
Sila’y gumagala na wari’y mga pinalayang nilalang—mga siddhang ganap, payapa ang isip, napasuko ang mga pandama, at nagliliwanag sa tejas ng Brahman. Naglalakbay sa lahat ng dako, batid nila ang sining ng paglalaho. Kasama ng mga siddhang di-nakikita, mga may hawak ng cakra, sila’y naglalakad, nakikipag-usap, at nauupo sa mga pook na lihim at tahimik. Gaya ng hangin na dumadaloy saanman nang walang kinakapitan, gayon din sila—malaya, di-nakabigkis, at kusang gumagala. Sa pagkarinig pa lamang ng gayong kadakilaan, nagtungo roon ang pantas na si Kaśyapa. Paglapit niya, ang matalinong asceta—pinakamainam sa mga ‘dalawang ulit isinilang,’ nakatuon sa dharma at matatag sa pagninilay—ay yumukod sa paanan ng siddha ayon sa nararapat na kaugalian, namangha sa pambihirang tanawin.
ब्राह्मण उवाच
True spiritual attainment is marked less by display and more by inner qualities—calm mind, mastery of the senses, and above all non-attachment. The siddhas’ freedom is compared to the wind: moving everywhere without clinging. Kaśyapa’s proper bowing shows that even great learning should be joined with humility and reverence toward realized beings.
A group of siddhas, capable of invisibility and moving freely, are described as wandering and meeting in secluded places. Hearing of their extraordinary state, the sage Kaśyapa approaches them and, following proper etiquette, bows at the feet of the siddha, amazed by what he sees.