Arjuna’s request to Krishna and the opening of the Kāśyapa–Brāhmaṇa mokṣa discourse (Āśvamedhika-parva 16)
सम्भाषमाणमेकान्ते समासीनं च तै: सह । यद्च्छया च गच्छन्तमसक्त पवन यथा
sambhāṣamāṇam ekānte samāsīnaṃ ca taiḥ saha | yadṛcchayā ca gacchantam asaktaṃ pavanaṃ yathā ||
Wika ng brahmana: “Nakita ko siyang nakikipag-usap nang palihim at nakaupo kasama nila; at nakita ko rin siyang gumagalaw na waring nagkataon lamang—walang pagkakapit, gaya ng hangin. Sa kanyang asal ay walang pagkapit sa kasama, sa pook, o sa kahihinatnan, na nagpapahiwatig ng panloob na kalayaang hindi nakasalalay sa kalagayan.”
ब्राह्मण उवाच
The verse highlights the ethical ideal of asakti (non-attachment): one may speak, sit with others, or move about, yet remain inwardly free—like the wind that touches many places without being bound to any.
A brāhmaṇa reports an observation of a person’s behavior: he is seen conversing privately and sitting with a group, and also wandering spontaneously. The point is to characterize him as unattached and unpossessive in his movements and associations.