Shloka 7
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
ऋषीणां देवतानां च वंशांस्तावाहतु: सदा । प्रीयमाणौ महात्मानौ पुराणावृषिसत्तमौ
ṛṣīṇāṃ devatānāṃ ca vaṃśāṃs tāv āhatuḥ sadā | prīyamāṇau mahātmānau purāṇāv ṛṣisattamau ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang dalawang ito, mga sinaunang dakilang-kaluluwa—pinakamataas sa mga ṛṣi—ay laging may pag-ibig at paggalang sa isa’t isa. Sa kanilang pag-uusap, patuloy nilang isinasalaysay ang mga angkan ng mga diyos at ng mga ṛṣi, at inilalarawan din ang mga kakaibang salaysay ng digmaan at ang mga hirap na ibinubunga nito—na magkatabing inihaharap ang alaala, ang tradisyon, at ang bigat na moral ng tunggalian.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical function of sacred conversation: preserving lineage-traditions (vaṃśa) and remembering the human cost of war. Affectionate, truthful dialogue among the wise becomes a vehicle for transmitting dharma—both through ancestral memory and through sober reflection on conflict and suffering.
Vaiśampāyana describes two ancient, eminent sages who are close friends. They regularly converse about the genealogies of gods and sages, and they also recount remarkable war-episodes and the hardships connected with them.