Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
तीर्थेषु चैव पुण्येषु पल्वलेषु नदीषु च । चड्क्रम्यमाणौ संहृष्टावश्विनाविव नन्दने
tīrtheṣu caiva puṇyeṣu palvaleṣu nadīṣu ca | caṅkramyamāṇau saṁhṛṣṭāv aśvināv iva nandane ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Habang naglalakbay silang dalawa—dumadalaw sa mga banal na tawiran (tīrtha), sa mga sagradong pook, sa maliliit na lawa, at sa mga pampang ng ilog—nadarama nila ang payapang pag-igting ng tuwa, na wari’y ang kambal na Aśvin na naglalaro sa gubat ng Nandana.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights tīrtha-travel and contact with sacred waters as a dharmic means of inner purification and renewal—bringing uplifted joy (saṁharṣa) and restoring balance after strain.
Two individuals are described as happily roaming among holy sites—tīrthas, ponds, and rivers—experiencing delight comparable to the divine Aśvin twins enjoying themselves in Indra’s Nandana grove.