Mahabharata — Ashvamedhika Parva, Shloka 10
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
स तमाथ्चवास्य विधिवद् विज्ञानज्ञों महातपा: । अपदहृत्यात्मनो भारं विशश्रामेव सात्वत:
sa tam āśvāsya vidhivad vijñānajño mahātapāḥ | apadahṛtyātmano bhāraṃ viśaśrāmeva sāttvataḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Si Śrī Kṛṣṇa, ang dakilang asceta at nakaaalam ng tunay na pag-unawa, ay umaliw kay Arjuna ayon sa wastong paraan. Nang maibaba niya ang pasaning inako niya sa sarili, ang Sāttvata (Kṛṣṇa) ay waring nagpahinga na parang gumaan ang loob—ipinapahiwatig na ang matalinong payo at pag-aliw na naaayon sa dharma ay nakapagpapatatag sa mandirigmang nayayanig at nakapagbabalik ng wastong balanse matapos ang mabibigat na pagsubok.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Right counsel given in a proper, dharmic manner can lighten another’s distress and also release the counselor from the weight of responsibility; ethical leadership includes restoring steadiness and clarity after trauma.
Vaiśampāyana narrates that Kṛṣṇa, described as a great ascetic and knower of discernment, consoles Arjuna according to proper procedure; after reassuring him, Kṛṣṇa seems to rest, as though having set aside his own burden.