Marutta’s Sacrifice: Indra’s Threat, Saṃvarta’s Mantric Restraint, and Divine Reconciliation (अध्याय १०)
ततो देवै: सहितो देवराजो रथे युड्क््त्वा तान् हरीन् वाजिमुख्यान् । आयाद् यज्ञमथ राज्ञ: पिपासु- राविक्षितस्याप्रमेयस्थ सोमम्
tato devaiḥ sahito devarājo rathe yuktvā tān harīn vājimukhyān | āyād yajñam atha rājñaḥ pipāsur āvikṣitasyāprameyastha somam ||
Pagkaraan nito, si Indra, hari ng mga diyos, na may kasamang iba pang mga diyos, ay ikinabit sa kanyang karwahe ang mga pangunahing kabayong mapuputing may bahid-dilaw. Uhaw na uminom ng Soma, dumating siya sa paghahandog ni Haring Marutta—anak ni Avikṣit—na ang lakas ay di masukat; pumasok sa pook na pinagtatagpuan ng pribilehiyong makalangit at ng karapat-dapat na ganti ng hari, at ng tuntuning dapat parangalan ang isang handog na karapat-dapat.
संवर्त उवाच
A worthy sacrifice grounded in royal merit can draw even the gods; ritual honor (Soma offering) is portrayed as a moral economy where divine beings acknowledge human excellence and properly conducted yajña.
Indra, with the other gods, harnesses his best horses to his chariot and comes to King Marutta’s sacrificial hall, eager to partake of the Soma offered in the yajña.