अध्याय ९ — धृतराष्ट्रस्य युधिष्ठिरं प्रति राजनित्युपदेशः
Dhṛtarāṣṭra’s Counsel on Royal Policy to Yudhiṣṭhira
विसर्जयामास तदा प्रकृतीस्तु शनै: शनै: । स तै: सम्पूजितो राजा शिवेनावेक्षितस्तथा
visarjayāmāsa tadā prakṛtīs tu śanaiḥ śanaiḥ | sa taiḥ sampūjito rājā śivenāvekṣitas tathā ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan, unti-unti ring pinauwi ng hari ang kanyang mga tagapaglingkod at ang mga nagkatipon. Matapos siyang parangalan nang nararapat, at pagmasdan sa mapalad at mabuting tingin—na wari’y nasa mapagpalang pag-iingat ni Śiva—si Dhṛtarāṣṭra ay nagpaalam sa lahat nang payapa at maayos, na nangingibabaw ang paggalang at mabuting kalooban sa isa’t isa.
वैशम्पायन उवाच
Even at the end of royal life, dharma is upheld through restraint, orderly conduct, and mutual respect—parting without agitation, honoring others, and accepting auspicious goodwill as one moves toward renunciation.
Dhṛtarāṣṭra, after being honored by those present, slowly dismisses the people/attendants. The scene emphasizes a calm leave-taking, with everyone regarding him favorably and auspiciously, linked in the verse to Śiva’s benevolent oversight.