Shloka 22
कुन्ती–व्याससंवादः
Kuntī–Vyāsa Dialogue on Durvāsā’s Boon and Karṇa’s Birth
ते चापि राजवचनात् पुरुषा ये गताभवन् | संकल्प्य तेषां कुल्यानि पुन: प्रत्यागमंस्ततः
te cāpi rājavacanāt puruṣā ye gatābhavan | saṅkalpya teṣāṃ kulyāni punaḥ pratyāgamaṃs tataḥ ||
Wika ni Vaiśampāyana: Ang mga lalaking iyon, na umalis ayon sa utos ng hari, ay tinipon ang mga labi ng buto ng mga yumao at saka nagbalik mula roon. Ayon sa wastong ritwal, pinarangalan nila ang mga ito sa pamamagitan ng sari-saring kuwintas ng bulaklak at mabangong sandalwood; at matapos ang pagsamba, inihabilin nila ang mga labi sa ilog Gaṅgā. Pagkaraan ay bumalik sila sa Hastināpura at iniulat sa hari ang buong pangyayari. Ipinapakita ng siping ito ang tungkuling-dharma ng mga nabubuhay: tapusin nang may paggalang ang mga obligasyong panglibing kahit matapos ang malaking kapahamakan, upang maparangalan ang mga patay at maibalik ang kaayusan ng lipunan sa pamamagitan ng dharma.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as responsibility toward the dead: completing funerary obligations with ritual care (honoring, worship, and immersion in the Gaṅgā) restores dignity to the departed and steadies the moral order of the community after catastrophe.
Men sent by the king collect the bone-remains of the deceased, perform respectful offerings with garlands and sandalwood, immerse the remains in the Gaṅgā, then return to Hastināpura to report the completion of the rites to the king.