Gāndhārī’s Petition for a Vision of the Departed (गान्धार्याः प्रार्थना—दिव्यदर्शनप्रसङ्गः)
यस्य पुत्रशतं श्रीमदभवद् बाहुशालिन: । नागायुतबलो राजा स दग्धो हि दवाग्निना
yasya putraśataṁ śrīmad abhavad bāhuśālinaḥ | nāgāyutabalō rājā sa dagdho hi davāgninā ||
Wika ni Yudhiṣṭhira: “Ang haring iyon—maluwalhati, matipuno, at may lakas na tila sampung libong elepante—na may sandaang anak na maringal, ay nasunog pa rin hanggang kamatayan sa apoy ng gubat. Kaya’t maging ang pinakamakapangyarihan at pinakamasagana ay hindi nakalalampas sa tadhana; pigilin ang pagmamataas at kumapit sa dharma nang may kababaang-loob.”
युधिछिर उवाच
Worldly greatness—sons, prosperity, and immense strength—does not guarantee safety. The verse underscores impermanence and the need to abandon pride, accepting human vulnerability while adhering to dharma with humility.
Yudhiṣṭhira cites an example of a supremely powerful and prosperous king who, despite having a hundred sons and extraordinary might, was consumed by a forest fire—used as a moral illustration about the fragility of life and fortune.