Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
गच्छ संजय यत्राग्निर्न त्वां दहति करह्िचित्
gaccha sañjaya yatrāgnir na tvāṁ dahati karhicit
Wika ni Nārada: “Humayo ka, Sañjaya, sa pook na hindi ka kailanman masusunog ng apoy.” Sa loob ng salaysay, ito’y isang tagubiling pangangalaga—itinuturo si Sañjaya sa isang lugar na binabantayan ng banal na kapangyarihan, na nagpapahiwatig na ang awtoridad na espirituwal ay makapagbibigay-kanlungan laban sa panganib ng katawan, at ang pagsunod sa payo ng marunong ay isa ring gawang-dharma.
नारद उवाच
The verse highlights the dharmic value of heeding enlightened guidance: a sage’s instruction can lead one to safety, symbolizing that spiritual refuge and right counsel protect a person even amid destructive forces.
Nārada addresses Sañjaya and directs him to go to a place where fire cannot harm him, implying an imminent danger or a sacred/protected zone where ordinary physical threats are rendered ineffective.