धृतराष्ट्राश्रमगमनम् — The Pandavas’ Procession to Dhritarashtra’s Hermitage
अथ पुण्यं गिरिवरमस्तम भ्यगमद् रवि: । ततः कृताभिषेकास्ते नैशं कर्म समाचरन्,तदनन्तर सूर्यदेव परम पवित्र अस्ताचलको जा पहुँचे। उस समय सब लोग स्नान करके सायंकालोचित संध्यावन्दन आदि कर्म करने लगे
atha puṇyaṃ girivaram astaṃ abhyagamad raviḥ | tataḥ kṛtābhiṣekās te naiśaṃ karma samācaran ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan, lumapit ang araw sa paglubog sa likod ng banal at marangal na bundok. Pagkatapos nito, matapos maligo at magpakadalisay, isinagawa nila ang mga tungkuling panggabi—gaya ng sandhyā-vandana, ang pagsamba sa dapithapon—na nararapat sa gabi. Ipinakikita ng tagpong ito ang disiplina sa araw-araw: kahit sa hirap at pagbabago, pinananatili ang dharma sa pamamagitan ng palagiang ritwal at pagpipigil-sa-sarili.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights steadiness in dharma through daily discipline: purification by bathing and the timely performance of evening rites (sandhyā) are upheld as ethical-spiritual order, regardless of external circumstances.
As the sun sets behind a sacred mountain, the group completes ritual bathing and begins the customary evening observances appropriate for nightfall, such as twilight worship.