Shloka 14
कुन्त्याः वनगमननिश्चयः — Kuntī’s Resolve to Depart for the Forest
नदीतीरेषु रम्येषु सर:सु च विशाम्पते । वासान् कृत्वा क्रमेणाथ जम्मुस्ते कुरुपुड्वा:,प्रजानाथ! वे कुरुश्रेष्ठ वीर नदियोंके रमणीय तटों तथा अनेक सरोवरोंपर पड़ाव डालते हुए क्रमश: आगे बढ़ते गये
vaiśampāyana uvāca |
nadītīreṣu ramyeṣu saraḥsu ca viśāmpate |
vāsān kṛtvā krameṇātha jagmustе kuru-puṅgavāḥ prajānātha ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: O panginoon ng mga tao, yaong mga pangunahing Kuru ay nagtatag ng mga pahingahan sa pagkakasunod-sunod sa magagandang pampang ng mga ilog at sa tabi ng maraming lawa, at nagpatuloy nang dahan-dahan, hakbang-hakbang. Ipinahihiwatig ng taludtod ang isang disiplinado at maayos na paglalakbay—nagpapahinga sa mga pook na payapa at mapalad, at sumusulong nang walang pagmamadali, ayon sa pagpipigil at kagandahang-asal na inaasahan sa mga nakatatanda sa yugto ng pagpasok sa gubat.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights orderly conduct and restraint: even in transition to forest life, the elders proceed gradually, choosing calm, auspicious places to rest—an image of disciplined living aligned with dharma and the temperate ethos of vānaprastha.
Vaiśampāyana narrates that the foremost Kurus travel onward, halting successively at beautiful riverbanks and lakes, moving forward in stages rather than abruptly—depicting their measured progress during the forest-bound phase.