Shloka 17
धृतराष्ट्रस्य वनप्रस्थानम् — Dhṛtarāṣṭra’s Departure for Forest Life
अग्रपादस्थितं चेम॑ विद्धि राजन् वधूजनम् । काडुशक्षन्तं दर्शन कुन्त्या गान्धार्या: श्वशुरस्य च,“राजन! आपको विदित हो कि अन्तःपुरकी सभी बहुएँ वनमें जानेके लिये पैर आगे बढ़ाये खड़ी हैं। वे सब-की-सब कुन्ती, गान्धारी तथा ससुरजीके दर्शन करना चाहती हैं
agrāpādasthitaṃ cema viddhi rājan vadhūjanam | kāṅkṣantaṃ darśanaṃ kuntyā gāndhāryāḥ śvaśurasya ca |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Alamin mo rin ito, O hari: ang mga babae sa loob ng palasyo—ang aming mga manugang—ay nakatindig na, nakahakbang pasulong, handang tumulak patungo sa gubat. Lahat sila’y nananabik na masilayan si Kuntī, si Gāndhārī, at ang kanilang iginagalang na biyenan.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma within the family: even amid loss and transition, the household women uphold respect and relational duty by seeking auspicious audience (darśana) of elders before a major renunciatory departure.
Vaiśampāyana reports to the king that the palace daughters-in-law are ready to go to the forest and wish to see Kuntī, Gāndhārī, and their father-in-law (implicitly Dhṛtarāṣṭra), indicating a collective movement toward the elders’ forest life.