Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
अत्रि बोले--जो मृणालकी चोरी करता हो उसे गायको लात मारने, सूर्यकी ओर मुँह करके पेशाब करने और अनध्यायके समय अध्ययन करनेका पाप लगे ।।
Vasiṣṭha uvāca: anadhyāye paṭhel loke śunaḥ saḥ parikarṣatu | parivrāṭ kāmavṛttas tu bisastainyaṃ karoti yaḥ ||
Sinabi ni Vasiṣṭha: “Ang sinumang mag-aral (ng Veda) sa panahong ipinagbabawal ang pag-aaral ay nagkakamit ng napakabigat na kasalanan, na inihahambing sa pagkakaladkad ng mga aso sa harap ng mga tao. At ang palaboy na renunciate na namumuhay ayon sa kapritso at pagnanasa—siya man ay nagkakasala na tulad ng pagnanakaw ng bisa (hibla ng tangkay ng lotus).”
वसिष्ठ उवाच
That dharma includes strict discipline in sacred learning and integrity in renunciation: studying the Veda at forbidden times (anadhyāya) and living as a desire-driven ‘renunciant’ are treated as serious moral violations, comparable to theft.
In Anuśāsana Parva’s didactic setting, Vasiṣṭha delivers a moral-legal judgment: he states the demerit attached to reciting during anadhyāya and condemns a wandering ascetic who behaves licentiously, declaring such conduct tantamount to stealing lotus-stalk fibres (bisa).