Shloka 2
अलोभोपाख्यानम् — शुनःसख-यातुधानी-संवादः
The Allegory of Non-Greed: Śunaḥsakha and the Yātudhānī
ऋषयो धर्मनित्यास्तु कृत्वा निवपनान्युत । तर्पणं चाप्यकुर्वन्त तीर्थाम्भोभिययतव्रता:
ṛṣayo dharmanityāstu kṛtvā nivapanāny uta | tarpaṇaṃ cāpy akurvanta tīrthāmbhobhir yayatavratāḥ ||
Wika ni Bhishma: “Ang mga rishi, na laging matatag sa dharma at mahigpit na tumutupad sa kanilang mga panata, ay unang naghahandog ng mga alay para sa yumao; at pagkatapos, gamit ang banal na tubig ng mga tīrtha (pook-paglalakbay-dambana), ay nagsasagawa rin sila ng tarpaṇa—mga pagbubuhos upang bigyang-kasiyahan ang mga ninuno. Sa gayon, ang matuwid na asal ay pinananatili sa maingat na pagtupad sa mga ritwal na iniuukol sa mga pumanaw.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Steadfast dharma includes completing one’s obligations to the departed: after making the prescribed offerings (nivapana), one should also perform tarpaṇa with sacred water, showing disciplined, vow-governed continuity in ritual and ethical duty.
Bhishma describes the customary practice of ancient sages: they performed post-offering rites and then used tīrtha-water to offer tarpaṇa to the ancestors, presenting an exemplary model of dharma-centered conduct.