Śrāddha-dvija-parīkṣā: Paṅkti-dūṣa and Paṅkti-pāvana (श्राद्धे द्विजपरीक्षा—पङ्क्तिदूष-पङ्क्तिपावन)
नवमीको श्राद्ध करनेवाले पुरुषके यहाँ एक खुरवाले घोड़े आदि पशुओंकी बहुतायत होती है और दशमीको श्राद्ध करनेवाले मनुष्यके घरमें गौओंको वृद्धि होती है ।।
bhīṣma uvāca | navamyāṁ śrāddhaṁ kurvataḥ puruṣasya gṛhe ekakhurāśvādipāśubāhulyam bhavati, daśamyāṁ śrāddhaṁ kurvataḥ manuṣyasya gṛhe gāvo vardhante | ekādaśīṁ kurvan martyas tu kūpyabhāgī bhavet, nṛpa | tasya veśmani brāhmavarcasvinaḥ putrā jāyante, mahārāja |
Wika ni Bhīṣma: “Ang nagsasagawa ng śrāddha sa ikasiyam na araw ay nagkakaroon ng kasaganaan ng mga hayop na iisang kuko, gaya ng kabayo at iba pa; at ang nagsasagawa sa ikasampung araw ay nagkakamit ng pagdami ng mga baka sa tahanan. Ngunit, O hari, ang nagsasagawa ng śrāddha sa ikalabing-isang araw ay nagiging may-ari ng lahat ng uri ng yaman maliban sa ginto at pilak; at sa kanyang bahay ay isinisilang ang mga anak na lalaking may ningning ng Brahman—liwanag ng pag-aaral at kabanalan.”
भीष्म उवाच
The verse teaches that the timing of śrāddha (ancestral rites) is believed to yield distinct fruits: material prosperity in specific forms (livestock, wealth) and also higher, ethical-spiritual outcomes such as offspring endowed with brāhmavarcasa (learning and sacred radiance).
In the Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs the king on dharma and ritual duties. Here he explains the reputed results of performing śrāddha on different lunar days—ninth, tenth, and eleventh—linking each tithi to particular household gains and qualities.