Shloka 12
Śrāddha-dvija-parīkṣā: Paṅkti-dūṣa and Paṅkti-pāvana (श्राद्धे द्विजपरीक्षा—पङ्क्तिदूष-पङ्क्तिपावन)
कृषिभागी भवेच्छाद्धं कुर्वाण: सप्तमीं नूप । अष्टम्यां तु प्रकुर्वाणो वाणिज्ये लाभमाप्नुयात्
kṛṣibhāgī bhavec chrāddhaṃ kurvāṇaḥ saptamīṃ nṛpa | aṣṭamyāṃ tu prakurvāṇo vāṇijye lābham āpnuyāt, rājan ||
Wika ni Bhīṣma: “O hari, ang nagsasagawa ng śrāddha sa ikapitong araw ay nagkakamit ng bahagi sa pakinabang ng pagsasaka; at ang nagsasagawa nito sa ikawalong araw ay nakakamit ng tubo sa kalakalan. Kaya’t itinuturo na ang ritwal na ito, kapag isinagawa sa wastong panahon, ay nagbubunga ng angkop na ginhawang makamundo habang nananatiling nakaugat sa tungkulin sa mga ninuno.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse links the performance of śrāddha on specific lunar days with corresponding forms of worldly gain—Saptamī with agricultural benefit and Aṣṭamī with commercial profit—presenting ritual duty to ancestors as harmonized with orderly prosperity.
Bhīṣma is instructing the king (Yudhiṣṭhira in context of the Anuśāsana Parva) on the observances and fruits of śrāddha, detailing how different tithis are traditionally said to yield different practical outcomes.