Shloka 96
Pitṛ-śrāddha-haviḥ-phala-nirdeśa
Offerings for Ancestors and Their Stated Results
तस्य यज्ञ: पशुपतेस्तप: क्रतव एव च | दीक्षा दीप्तव्रता देवी दिशश्व॒ सदिगी श्व॒रा:
tasya yajñaḥ paśupates tapaḥ kratava eva ca | dīkṣā dīptavratā devī diśaś ca sadigīśvarāḥ ||
Wika ni Vasiṣṭha: “Sa paghahandog (yajña) ng Panginoong Paśupati, naroon ang tapas—ang mahigpit na pag-aayuno at pagpipigil—at ang mga kratu, ang mismong mga ritwal ng handog; at dumating din ang diyosang Dīkṣā (Pagpapa-banal/Pagkatalaga), na nagniningning sa tindi ng kanyang panata—kasama ang mga Direksiyon at ang kanilang mga tagapagbantay na panginoon.” Kaya nagpatuloy ang banal na yajña ni Paśupati, tinipon ang mga kapangyarihang nagtataguyod ng banal na kaayusan: disiplinadong pagkatalaga, wastong pagsasagawa ng ritwal, at ang mga tagapagbantay ng sansinukob na sumasaksi at nag-iingat sa matuwid na asal.
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse frames a true yajña as upheld by disciplined consecration (dīkṣā), austerity (tapas), and correct ritual action (kratu), under the witnessing protection of cosmic guardians (the directions and their lords). Ethically, it implies that sacred action succeeds when inner discipline and outer rite are aligned with cosmic order (dharma).
Vasiṣṭha describes Paśupati’s sacrifice as actively proceeding, with personified powers—Tapas, the Kratus, and Dīkṣā Devī—present, and with the Directions arriving together with their guardian-lords, indicating a grand, divinely attended ritual.