Shloka 34
Śrāddha-Kalpa: Pitṛ-Pūjā and Tithi-Phala (श्राद्धकल्पः पितृपूजा च तिथिफलम्)
स तु क्रतुवरेणेष्टवा महात्मा दक्षिणावता
sa tu kratuvareṇeṣṭvā mahātmā dakṣiṇāvatā | pracura-dakṣiṇā-sampannaṃ taṃ śreṣṭha-yajñam anuṣṭhānaṃ pūrayitvā mahāmanā bhṛguvaṃśī paraśurāmaḥ manasi dayābhāvaṃ kṛtvā śāstrajñān ṛṣīn devāṃś caivam apṛcchat— “mahābhāgā mahātmānaḥ! ugra-karmaṇi lagnānāṃ manuṣyāṇāṃ yat parama-pāvanaṃ vastu, tad me brūta.” iti tena pṛṣṭe vedā-śāstra-vidaḥ maharṣayaḥ evam ūcuḥ—
Wika ni Bhishma: “Matapos maisagawa ng dakilang-loob na si Parashurama ang isang napakahusay na handog—sagana sa mga kaloob at bayad-pagpupugay—at matapos niyang ganap na tapusin ang pinakadakilang ritwal na iyon ayon sa tuntunin, napukaw ang habag sa kanyang puso. Pagkaraan, tinanong niya ang mga pantas na bihasa sa mga śāstra at ang mga diyos: ‘O mga mapalad at dakilang kaluluwa! Ipaalam ninyo sa akin kung ano ang pinakadakilang paraan ng paglilinis para sa mga taong namumuhay sa mabagsik at mararahas na gawain.’ Nang magtanong siya nang gayon, ang mga dakilang rishi, na nakaaalam ng Veda at mga śāstra, ay sumagot nang ganito.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even after completing grand rituals, the ethical problem of violence remains: those engaged in harsh deeds must seek the highest means of purification. The verse frames purification not merely as ritual completion but as a moral-spiritual concern addressed through authoritative guidance from sages and the gods.
Parasurama, having finished a major sacrifice with abundant gifts, becomes compassionate and asks learned sages and the gods what supremely purifying practice exists for people involved in fierce actions. The sages, experts in Veda and śāstra, prepare to answer.