Shloka 49
Suvarṇa-dāna: Kārttikeya’s Origin and the Defeat of Tāraka (सुवर्णदान-प्रसङ्गे कार्त्तिकेय-उत्पत्ति तथा तारकवधः)
हव्यकव्येषु यज्ञेषु पितृकार्येषु चैव ह । सार्वकामिकमक्षय्यं पितृंस्तस्योपतिष्ठते
havyakavyeṣu yajñeṣu pitṛkāryeṣu caiva ha | sārvakāmikam akṣayyaṁ pitṝṁs tasyopatiṣṭhate puruṣasiṁha ||
Sinabi ni Bhīṣma: “O leon sa mga tao, sa mga sakripisyong may handog na havya, sa mga ritwal para sa mga ninuno na may kavya, at sa lahat ng gawang iniaalay sa mga Pitṛ, ang pagbigkas at pag-alaala nito ay nagiging pangkalahatang tumutupad ng mga hangarin at di-nauubos ang bunga. Ang mga handog na iniaalay nang may ganitong nakatuong debosyon ay makararating sa mga ninuno bilang pakinabang na di-nababawasan, na makatutupad sa lahat ng makatarungang pagnanasa.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
That offerings made in yajña and śrāddha, when accompanied by devoted remembrance/recitation and focused mind, become akṣayya (undiminishing) and effectively reach the Pitṛs, yielding broad, wish-fulfilling merit.
Bhīṣma is instructing the listener (addressed as ‘puruṣasiṁha’) about the religious efficacy of performing ancestral rites and sacrificial offerings with proper recitation: such acts are said to deliver inexhaustible benefit to the ancestors and confer purifying merit on the performer.