Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 8
Suvarṇa-janma and Dakṣiṇā-Māhātmya
Origin and Supremacy of Gold as Ritual Fee
दश चोभयत: पुत्रो मातापित्रो: पितामहान् । दधाति सुकृतान् लोकान् पुनाति च कुलं नर:
daśa cobhayataḥ putro mātāpitroḥ pitāmahān dadhāti sukṛtān lokān punāti ca kulaṃ naraḥ
Itinuturo ni Vasiṣṭha na ang isang marapat na anak ay nagiging espirituwal na tagapagpala ng kanyang angkan: sa pamamagitan ng kanyang kabutihang-loob at kabutihang-asal, itinataas niya ang sampung salinlahi sa magkabilang panig—sa ina at sa ama—at inilalagak sila sa mga mapalad na daigdig na isinilang sa bisa ng kabutihan; at nililinis din niya ang mismong lahi ng pamilya. Diin ng aral na ang dharma at birtud ng tao ay lumalaganap, binabago hindi lamang ang sarili kundi pati ang pamayanang ninuno na kaugnay niya.
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
A person's righteous conduct—exemplified here by a worthy son—can uplift and purify the wider lineage. Merit (sukṛta) is portrayed as having transgenerational effects, benefiting ancestors on both maternal and paternal sides and sanctifying the family line.
Vasiṣṭha is instructing about the spiritual and ethical significance of offspring and virtue: he states that a son, through his merit, can secure auspicious posthumous realms for ancestors across ten generations on both sides and purify the kula (lineage).