Shloka 6
Brāhmaṇa-vandana: Criteria for Veneration, Disciplined Speech, and Protective Kingship (अनुशासनपर्व, अध्याय ८)
संसत्सु वदतां तात हंसानामिव संघश: । मड्ुल्यरूपा रुचिरा दिव्यजीमूतनि:स्वना:
saṃsatsu vadatāṃ tāta haṃsānām iva saṃghaśaḥ | maṅgalyarūpā rucirā divyajīmūtaniḥsvanāḥ ||
Wika ni Bhishma: “Mahal kong anak, O Yudhishthira, kapag sila’y nagsasalita sa mga kapulungan, ang kanilang mga salita’y lumalabas na parang tawag ng kawan ng mga sisne—maganda, mapalad, kaaya-aya, at umaalingawngaw na malalim na gaya ng tinig ng banal na ulap-ulan. Ang gayong mga Brahmin—may disiplina sa asal, tapat sa pag-aaral, marunong magpigil ng mga pandama, matamis magsalita, at may taglay na kaalaman sa śāstra at mabuting pagsasabuhay—sila ang aking iginagalang. Kung nanaisin ng isang hari na makinig sa mga dakilang kaluluwang ito, ang kanilang payo’y nagdudulot ng kapakanan at kaligayahan sa daigdig na ito at sa kabilang-buhay.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A king should value and listen to learned, self-controlled, ethically grounded Brahmanas whose speech is gentle, auspicious, and well-formed; such counsel benefits both worldly governance and the afterlife.
In the Anushasana Parva, Bhishma instructs Yudhishthira on dharma and ideal social conduct; here he praises the exemplary Brahmanas whose dignified speech in assemblies resembles the pleasing, deep resonance of swans and rain-clouds.