Shloka 19
Tilā-Dāna, Dīpa-Dāna, and Nitya-Jalapradāna
Yama–Brāhmaṇa Saṃvāda) | तिलदान-दीपदान-नित्यजलप्रदान (यम-ब्राह्मण संवाद
विशाखायामनडूवाहं थेनुं दत्त्वा च दुग्धदाम् । सप्रासंगं च शकटं सधान्यं वस्त्रसंयुतम्
viśākhāyām anaḍūvāhaṃ dhenuṃ dattvā ca dugdhadām | sa-prāsaṅgaṃ ca śakaṭaṃ sa-dhānyaṃ vastra-saṃyutam ||
Wika ni Nārada: “Sa ilalim ng bituing Viśākhā, ang sinumang magbigay ng isang bakang panghila ng kariton, isang bakang nagbibigay-gatas, at isang karitong may lahat ng kasangkapan—kasama ang butil at mga kasuotan—ay nagpapasaya sa mga diyos at sa mga ninuno. Pagkaraan ng kamatayan, tatamasa siya ng ligayang di nauubos; sa buhay ay hindi siya madaig ng kapighatian; at sa pagpanaw sa mundong ito, siya’y tutungo sa langit.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the dharmic value of well-equipped, practical gifts—ox, milch cow, cart with fittings, grain, and clothing—given at an auspicious time (Viśākhā). Such dāna is said to nourish society materially, and spiritually to satisfy devas and pitṛs, yielding protection in life and lasting merit after death.
Nārada is describing a specific charitable observance connected with the nakṣatra Viśākhā. He lists the items to be donated and states the promised fruits: satisfaction of gods and ancestors, freedom from distress while alive, and attainment of heaven and imperishable happiness after death.