Pānīya-dāna and Anna-dāna: The Primacy of Life-Sustaining Gifts (पानीयदान-प्रशंसा / अन्नदान-प्रशंसा)
ब्राह्मणेष्वक्षयं दानमन्न शूद्रे महाफलम् | अन्नदानं हि शूद्रे च ब्राह्मणे च विशिष्यते
nārada uvāca | brāhmaṇeṣv akṣayaṁ dānam annaṁ śūdre mahāphalam | annadānaṁ hi śūdre ca brāhmaṇe ca viśiṣyate ||
Wika ni Nārada: Ang pagkain na iniaalay sa mga brāhmaṇa ay nagiging kaloob na di nauubos ang bunga; at ang pagkain na ibinibigay sa isang śūdra ay nagbubunga rin ng dakilang gantimpala. Tunay, ang pag-aalay ng pagkain ay may natatanging kabutihan—ibigay man sa śūdra o sa brāhmaṇa—sapagkat ang pagpapanatili ng buhay sa pamamagitan ng pagkain ay isang pangunahing gawa ng dharma.
नारद उवाच
The verse teaches that annadāna (giving food) is a supremely meritorious form of charity. It yields imperishable merit when offered to Brahmins and great merit even when offered to Shudras, emphasizing that sustaining others through nourishment is a high dharmic act.
Nārada is instructing on the fruits of different kinds of dāna (gifts). In this teaching context, he highlights food-giving as especially distinguished, specifying its results with respect to recipients identified by varṇa (Brahmin and Shudra).