Shloka 15
Bhūmi-dānasya Māhātmya
The Pre-eminence of Land-Gift
निदाघकाले पानीयं तडागे यस्य तिष्ठति । वाजिमेधफलं तस्य फल वै मुनयो विदु:,जिसके तालाबमें ग्रीष्म ऋतुतक पानी रुका रहता है, उसे अश्वमेध यज्ञका फल प्राप्त होता है--ऐसा मुनियोंका मत है
nidāghakāle pānīyaṁ taḍāge yasya tiṣṭhati | vājimedhaphalaṁ tasya phalaṁ vai munayo viduḥ ||
Wika ni Bhishma: “Kung kahit sa tindi ng init ng tag-araw ay may tubig pa rin sa lawa ng isang tao, ipinahahayag ng mga pantas na ang taong iyon ay nagkakamit ng meritong kapantay ng bunga ng sakripisyong Aśvamedha. Pinupuri ng aral ang pagpapanatili ng tubig para sa lahat bilang pinakadakilang dharma, maihahambing sa pinakamataas na gantimpala ng ritwal.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Ensuring a reliable supply of water for others—so that a pond retains water even through summer—is upheld as an exceptionally meritorious act, equated with the highest sacrificial reward (Aśvamedha).
In Bhishma’s instruction on dharma (Anuśāsana Parva), he cites the sages’ valuation of public-benefit works: maintaining a water reservoir is praised as yielding immense spiritual merit.