Adhyāya 60: Dāna vs. Yajña—Royal Giving, Protection, and Karmic Share
स्वकर्मभिर्मानवं संनिरुद्धं तीव्रान्धकारे नरके पतन्तम् । महार्णवे नौरिव वायुयुक्ता दानं गवां तारयते परत्र
svakarmabhir mānavaṁ saṁniruddhaṁ tīvrāndhakāre narake patantam | mahārṇave naur iva vāyuyuktā dānaṁ gavāṁ tārayate paratra ||
Wika ni Vaiśampāyana: Ang taong napipigil ng sarili niyang mga gawa at nahuhulog sa impiyernong puspos ng mabagsik na dilim ay naipapatawid sa kabilang daigdig sa pamamagitan ng pag-aalay ng mga baka—gaya ng bangkang nasa gitna ng dakilang karagatan na, sa tulong ng hangin, ay nakapagdudulot ng ligtas na pagdating sa kabilang pampang.
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches that charitable giving—specifically go-dāna (the gifting of cows), praised as a high form of dāna—can rescue a person from the dire consequences of their own karma, functioning as a means of deliverance in the afterlife.
Vaiśampāyana states a moral illustration: a man bound by his deeds is depicted as falling into a dark hell, and go-dāna is compared to a wind-driven boat that carries someone across the vast ocean—an image for being carried safely beyond suffering to the farther shore.