Adhyāya 59: On Giving to the Asker and Supporting the Non-asking (याचक-अयाचक-दाने धर्मः)
यथोक्तमृषिणा चापि तदा तदभवन्नूप । जन्म रामस्य च मुनेर्विश्वामित्रस्य चैव हि
yathoktam ṛṣiṇā cāpi tadā tad abhavan nṛpa | janma rāmasya ca muner viśvāmitrasya caiva hi, yudhiṣṭhira ||
Wika ni Bhishma: “O Haring Yudhiṣṭhira, gaya ng inihula ng pantas, gayon nga ang naganap sa paglipas ng panahon: si Rāma (Paraśurāma) ay isinilang sa angkan ng Bhṛgu, at si Viśvāmitra naman, ang dakilang muni, ay isinilang sa lahi ng Kuśika. Tunay na hindi nagkakamali ang salita ng isang nakakakita ng katotohanan, at ang kaayusan ng dharma ay nahahayag sa pamamagitan ng mga kapanganakang itinakda.”
भीष्म उवाच
The verse underscores the reliability of ṛṣi-vākya (a seer’s word) and the moral order (dharma) working through time: foretold outcomes manifest through the births of great figures whose lives shape ethical and social balance.
Bhīṣma reminds Yudhiṣṭhira that a prior sage’s prediction was fulfilled: Paraśurāma arose in the Bhṛgu line and Viśvāmitra in the Kuśika line, linking present teachings to an earlier prophecy and to the significance of lineage in epic history.