Adhyāya 59: On Giving to the Asker and Supporting the Non-asking (याचक-अयाचक-दाने धर्मः)
गाधे्दुहितरं प्राप्य पौत्रीं तव महातपा: । ब्राह्माणं क्षत्रधर्माणं पुत्रमुत्पादयिष्यति
Gādher duhitaraṁ prāpya pautrīṁ tava mahātapāḥ | brāhmaṇaṁ kṣatradharmāṇaṁ putram utpādayiṣyati ||
Matapos makamit ang anak na babae ni Gādhi—na siya ring apo mong babae—ang dakilang asceta na si Ṛcīka ay mag-aanak ng isang lalaking Brahmin sa kapanganakan ngunit taglay ang asal at diwa ng isang Kṣatriya. Ipinahihiwatig ng talatang ito ang tensiyong etikal sa pagitan ng pinagmulan (jāti/varṇa) at likas na hilig o pag-uugali (dharma/saṁskāra), at nagbabadya kung paanong ang hinihinging paglilipat ng “kalikasang kṣatriya” ay aapekto sa angkan sa mga susunod na salinlahi.
व्यववन उवाच
The verse highlights the distinction and potential conflict between varṇa by birth (brāhmaṇa) and dharma/temperament by qualities (kṣatra-dharma), suggesting that ethical identity is not only inherited but can be shaped and redirected through intention, request, and the power of tapas.
The speaker states that the ascetic Ṛcīka, after marrying Gādhi’s daughter (who is also the listener’s granddaughter), will beget a son who is Brahmin by birth yet Kṣatriya in disposition—foreshadowing a later shift of ‘kṣatriya-nature’ within the family line at the wife’s request.