Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 19
अध्याय ५६ — च्यवन–कुशिकसंवादः
Cyavana–Kuśika Dialogue on Lineage, Conflict, and Transmission
फलानि च विचित्राणि राजभोज्यानि भूरिश: । बदरेड्गुदकाश्मर्यभललातकफलानि च
phalāni ca vicitrāṇi rājabhojyāni bhūriśaḥ | badareṅgudakāśmaryabhallātakaphalāni ca ||
Sinabi ni Bhishma: “At naroon din ang maraming uri ng pambihirang prutas at napakaraming pagkaing angkop sa mga hari—mga bunga ng badara (jujube), inguda-berries, kāśmarya, at mga butil ng bhallātaka.” Sa daloy ng salaysay, ang hari, sa takot sa magiging bunga ng sumpa, ay nagmadaling magpagawa at maghandog ng bawat pagkaing nararapat—mga ani ng gubat na tinatanggap ng mga asceta at mga pino at mararangyang pagkain ng palasyo—na nagpapakita kung paanong ang takot sa balik ng adharma ay nakapagtutulak sa panlabas na pagkamapagpatuloy at pagsunod.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical weight of honoring guests and holy persons with appropriate offerings. It also hints that even when motivated by fear of consequences (such as a curse), a ruler is expected to uphold dharma through generosity and proper provision.
Bhishma describes an abundant presentation of foods—especially diverse fruits and royal delicacies—assembled for offering. The surrounding narration (as reflected in the Gita Press prose) indicates the king arranged these provisions out of fear of a curse, ensuring both ascetic-suitable forest produce and kingly fare were made available.