च्यवन-कुशिक-संवादः
Cyavana–Kuśika Dialogue on Hospitality, Service, and Lineage Questions
युधिछिर उवाच क्षेत्रजं केचिदेवाहुः सुतं केचित्तु शुक्रजम् । तुल्यावेतौ सुतौ कस्य सन्मे ब्रूहि पितामह
Yudhiṣṭhira uvāca: kṣetrajñaṁ kecid evāhuḥ sutaṁ kecit tu śukrajam | tulyāv etau sutau kasya san me brūhi pitāmaha ||
Wika ni Yudhiṣṭhira: “Lolo, may ilan na nagsasabing ang anak ay ‘kṣetraja’—‘isinilang sa bukid,’ yaong nagmula sa sinapupunan ng asawa—ngunit may iba namang iginigiit na tanging ‘retaja’—‘isinilang sa binhi,’ yaong nagmula sa semilya ng lalaki—ang tunay na anak. Magkapantay ba ang dalawang uri ng anak na ito sa katayuan? Kanino sila nauukol ayon sa karapatan? Ipaliwanag mo sa akin nang malinaw.”
युधिछिर उवाच
The verse frames a dharma inquiry into the basis of sonship: whether social-legal fatherhood is grounded in the wife’s ‘field’ (marital womb) or in biological ‘seed’ (semen). It sets up an ethical discussion about legitimacy, rights, and responsibility—who is entitled to claim the child and who must uphold duties toward him.
In Anuśāsana Parva, Yudhiṣṭhira seeks Bhīṣma’s authoritative guidance on dharma. Here he asks a pointed question about competing definitions of a ‘son’—kṣetrajā (field-born) and śukrajā (seed-born)—and requests a clear ruling on their equivalence and rightful affiliation.