Shloka 593
विश्वामित्रात्मजा: सर्वे मुनयो ब्रह्म॒वादिन: । भगवान् मधुच्छन्दा, शक्तिशाली देवरात, अक्षीण, शकुन्त, बभ्ु, कालपथ, विख्यात याज्ञवल्क्य, महाव्रती स्थूण, उलूक, यमदूत, सैन्धवायन ऋषि, भगवान् वल्गुजंघ, महर्षि गालव, वज्रमुनि, विख्यात सालंकायन, लीलाढ्य, नारद, कूर्चामुख, वादुलि, मुसल, वक्षोग्रीव, आड्ूप्रिक, नैकदृकू, शिलायूप, शित, शुचि, चक्रक, मारुतन्तव्य, वातघ्न, आश्वलायन, श्यामायन, गार्ग्य, जाबालि, सुश्रुत, कारीषि, संश्रुत्य, पर, पौरव, तन््तु, महर्षि कपिल, मुनिवर ताडकायन, उपगहन, आसुरायण ऋषि, मार्दमर्षि, हिरण्याक्ष, जंगारि, बाभ्रवायणि, भूति, विभूति, सूत, सुरकृत्ु, अरालि, नाचिक, चाम्पेय, उज्जयन, नवतत्तु, बकनख, सेयन, यति, अम्भोरुह, चारुमत्स्य, शिरीषी, गार्दभि, ऊर्जयोनि, उदापेक्षी और महर्षि नारदी--ये सभी विश्वामित्रके पुत्र एवं ब्रह्मयगादी ऋषि थे
bhīṣma uvāca | viśvāmitrātmajāḥ sarve munayo brahmavādinaḥ | bhagavān madhucchandāḥ, śaktiśālī devarātaḥ, akṣīṇaḥ, śakuntaḥ, babhuḥ, kālapathaḥ, vikhyātaḥ yājñavalkyaḥ, mahāvratī sthūṇaḥ, ulūkaḥ, yamadūtaḥ, saindhavāyana ṛṣiḥ, bhagavān valgujaṅghaḥ, maharṣiḥ gālavaḥ, vajramuniḥ, vikhyātaḥ sālaṅkāyanaḥ, līlāḍhyaḥ, nāradaḥ, kūrcāmukhaḥ, vāduliḥ, musalaḥ, vakṣogrīvaḥ, āḍūprikaḥ, naikadṛkūḥ, śilāyūpaḥ, śitaḥ, śuciḥ, cakrakaḥ, mārutantavyaḥ, vātaghnaḥ, āśvalāyanaḥ, śyāmāyanaḥ, gārgyaḥ, jābāliḥ, suśrutaḥ, kārīṣiḥ, saṃśrutyaḥ, paraḥ, pauravaḥ, tantuḥ, maharṣiḥ kapilaḥ, munivaraḥ tāḍakāyanaḥ, upagahanaḥ, āsurāyaṇa ṛṣiḥ, mārdamarṣiḥ, hiraṇyākṣaḥ, jaṅgāriḥ, bābhravāyaṇiḥ, bhūtiḥ, vibhūtiḥ, sūtaḥ, surakṛtuḥ, arāliḥ, nācikaḥ, cāmpeyaḥ, ujjayanaḥ, navatattuḥ, bakanakhaḥ, seyanaḥ, yatiḥ, ambhoruhaḥ, cārumatsyaḥ, śirīṣī, gārdabhiḥ, ūrjayoniḥ, udāpekṣī, maharṣiḥ nāradī ca—ete sarve viśvāmitrasya putrāḥ brahmayajñādī ṛṣayaḥ āsan ||
Wika ni Bhīṣma: “Ang lahat ng mga pantas na ito ay mga anak ni Viśvāmitra at mga tagapagpahayag ng Brahman (brahmavādin). Kabilang sa kanila ang kagalang-galang na Madhucchandā, ang makapangyarihang Devarāta, Akṣīṇa, Śakunta, Babhu, Kālapatha, ang bantog na Yājñavalkya, ang dakilang nanata na si Sthūṇa, Ulūka, Yamadūta, ang pantas na Saindhavāyana, ang iginagalang na Valgujaṅgha, ang dakilang rishi na si Gālava, Vajramuni, ang kilalang Sālaṅkāyana, Līlāḍhya, Nārada, Kūrcāmukha, Vāduli, Musala, Vakṣogrīva, Āḍūprika, Naikadṛkū, Śilāyūpa, Śita, Śuci, Cakraka, Mārutantavya, Vātaghna, Āśvalāyana, Śyāmāyana, Gārgya, Jābāli, Suśruta, Kārīṣi, Saṃśrutya, Para, Paurava, Tantu, ang dakilang rishi na si Kapila, ang marangal na muni na si Tāḍakāyana, Upagahana, ang pantas na Āsurāyaṇa, Mārdamarṣi, Hiraṇyākṣa, Jaṅgāri, Bābhravāyaṇi, Bhūti, Vibhūti, Sūta, Surakṛtu, Arāli, Nācika, Cāmpeya, Ujjayana, Navatattu, Bakanakha, Seyana, Yati, Ambhoruha, Cārumatsya, Śirīṣī, Gārdabhi, Ūrjayoni, Udāpekṣī, at ang dakilang rishi na si Nāradī.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse reinforces the authority of dharma-teaching by grounding it in a venerable Vedic lineage: these are brahmavādins—recognized transmitters of sacred knowledge and disciplined vows—so their tradition carries ethical and scriptural weight.
Bhīṣma is enumerating a long list of sages identified as sons of Viśvāmitra, presenting a genealogical/teacherly catalogue that situates the discussion within an authoritative rishi tradition.