Adhyāya 39 — Yudhiṣṭhira’s inquiry on attachment (saṅga) and relational restraint
इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि ब्राह्मणप्रशंसायामिन्द्रशम्बरसंवादे षट्त्रिंशो5ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi brāhmaṇapraśaṃsāyām indraśambarasaṃvāde ṣaṭtriṃśo 'dhyāyaḥ
Kaya nito, sa banal na Mahābhārata, sa loob ng Anuśāsana Parva—lalo na sa bahaging tumatalakay sa dharma ng pagbibigay—sa pagpupuri sa Brāhmaṇa, sa pag-uusap nina Indra at Śambara, nagwawakas ang ika-tatlumpu’t anim na kabanata. Ipinahihiwatig ng pangwakas na pahayag ang balangkas na etikal ng sipi: ang pagkakawanggawa na ginagabayan ng dharma, at ang pagdakila sa mga birtud ng mga Brāhmaṇa, na inihaharap sa pamamagitan ng isang mapagtuturong diyalogong makalangit.
भीष्म उवाच
The colophon frames the chapter as instruction in dāna-dharma (the ethics of giving) and as a praise of brāhmaṇical virtues, conveyed through a dialogue (saṃvāda). It signals that generosity and reverence for learned, disciplined conduct are central ethical concerns in this portion of the Anuśāsana Parva.
This verse is a concluding colophon: it marks the end of the chapter situated within the Anuśāsana Parva’s dāna-dharma material, specifically the Indra–Śambara dialogue occurring in the context of praising Brāhmaṇas. It does not advance plot directly but identifies the textual setting and topic.