Śakra–Śambara Saṃvāda: Brāhmaṇa-sevā, Anasūyā, and Vāg-bala (शक्रशम्बरसंवादः)
वृषलत्वं परिगता ब्राह्मणानामदर्शनात् । श्रेयान् पराजयस्तेभ्यो न जयो जयतां वर
vṛṣalatvaṁ parigatā brāhmaṇānām adarśanāt | śreyān parājayas tebhyo na jayo jayatāṁ vara ||
Wika ni Bhīṣma: “Dahil nawala sa kanila ang pagtanaw at paggabay ng mga Brāhmaṇa, bumagsak sila sa kalagayang vṛṣala. O pinakamainam sa mga nagwawagi, higit na mabuti ang tumanggap ng pagkatalo sa kamay ng mga Brāhmaṇa; ang pagwawagi laban sa kanila ay hindi tunay na mabuting tagumpay.”
भीष्म उवाच
Bhīṣma teaches that a ruler’s welfare depends on honoring and remaining connected to Brāhmaṇas (as custodians of sacred learning and dharma). Losing their guidance leads to moral and social decline; therefore, it is wiser to yield to them than to seek triumph over them.
In the Anuśāsana Parva’s instruction section, Bhīṣma is advising the king on dharma and proper conduct. Here he warns that communities and rulers who become estranged from Brāhmaṇas fall into degradation, and he counsels reverence and restraint rather than confrontation.