Shloka 12
Śakra–Śambara Saṃvāda: Brāhmaṇa-sevā, Anasūyā, and Vāg-bala (शक्रशम्बरसंवादः)
कृषिगोरक्ष्यमप्येके भैक्ष्यमन्ये5प्यनुछ्िता: । चौराश्नान्येडनृताश्चान्ये तथान्ये नटनर्तका:
bhīṣma uvāca | kṛṣigorakṣyam apy eke bhaikṣyam anye 'py anuṣṭhitāḥ | caurāś cānye 'nṛtāś cānye tathānye naṭanartakāḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “May ilan (kahit sa mga dapat sana’y namumuhay sa mas mataas na disiplina) na itinataguyod ang sarili sa pagsasaka at pag-aalaga ng baka; ang iba’y nabubuhay sa limos. May ilan na napapariwara sa pagnanakaw, ang iba’y sa pagsisinungaling, at ang iba pa’y kumikita bilang mga artista at mananayaw. Ipinakikita nito ang lantad na pagbagsak at pagkalito sa wastong kabuhayan—kung paanong iniiwan ng mga tao ang itinakdang tungkulin at kumakapit sa mga kahina-hinalang paraan ng ikabubuhay.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma highlights how people abandon prescribed, dharmic livelihoods and take up mixed or unethical means (alms, theft, lying, performance work), illustrating social and moral disorder and prompting reflection on right conduct and right livelihood.
In Bhishma’s instruction on dharma, he lists the various ways people sustain themselves—some acceptable, some blameworthy—to show the diversity and degeneration of conduct in society and to frame a discussion on proper duties and ethical living.