Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
नित्यमेतान् नमस्यामि कृष्ण लोककरानृषीन् । लोकज्येष्ठान् कुलज्येष्ठांस्तमोघ्नाललोकभास्करान्
nityam etān namasyāmi kṛṣṇa lokakarān ṛṣīn | lokajyeṣṭhān kulajyeṣṭhāṁs tamo-ghnān loka-bhāskarān || śrīkṛṣṇa |
Wika ni Nārada: “O Śrī Kṛṣṇa, lagi’t lagi kong iniyuyuko ang aking ulo sa paggalang sa mga ṛṣi—mga tagapaglikha at tagapagtataguyod ng daigdig; pinakadakila sa matatanda ng sanlibutan, pinakadakila sa marangal na angkan—na pumupuksa sa dilim ng kamangmangan at, tulad ng araw, nagbubuhos ng liwanag ng kaalaman sa lahat ng nilalang.”
नारद उवाच
True spiritual authority is recognized by its power to dispel ignorance and illuminate dharma; therefore, the wise cultivate humility and constant reverence toward such sages, seeing them as benefactors of the world.
Nārada addresses Śrī Kṛṣṇa and offers a formal salutation to the ṛṣis, praising them as world-benefactors and as sources of knowledge-light that destroys the darkness of delusion.