Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
अयोनीन ग्नियोनींश्र ब्रह्मयोनींस्तथैव च । सर्वभूतात्मयोनींश्व॒ तान् नमस्याम्यहं सदा
ayonīn agniyonīṁś ca brahmayonīṁs tathaiva ca | sarvabhūtātmayonīṁś ca tān namasyāmy ahaṁ sadā ||
Wika ni Nārada: “Lagi’t lagi akong yumuyuko sa mga hindi isinilang mula sa sinapupunan (mga kusang-silang), sa mga may pinagmulan sa sagradong apoy, sa mga nagmula kay Brahman, at sa mga ang pinagmulan ay ang Sarili ng lahat ng nilalang—yaong kumikilala sa Kataas-taasang Sarili bilang huling sanhi ng lahat.”
नारद उवाच
The verse teaches continual reverence toward exalted beings and realized sages, described through their spiritual “origins” (ayonī, agni-yonī, brahma-yonī, sarvabhūtātma-yonī), culminating in the insight that the Supreme Self is the ultimate source of all.
Narada is speaking in praise, offering salutations to various classes of venerable beings/ascetics and to those grounded in Vedic discipline and higher realization, framing them as worthy of constant homage.