मातङ्ग–शक्रसंवादः
Mataṅga–Śakra Dialogue on Tapas, Status, and Moral Qualities
शयानं वीरशयने कालाकाड्'क्षिणमच्युतम् । आज ममुर्भरतश्रेष्ठ द्रष्टकामा महर्षय:
vaiśampāyana uvāca | śayānaṃ vīraśayane kālākāṅkṣiṇam acyutam | ājagmur bharataśreṣṭha draṣṭukāmā maharṣayaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: O pinakamainam sa angkan ng Bharata, habang si Bhīṣma ay nakahimlay sa higaan ng bayani na yari sa mga palaso, matatag at di matinag, naghihintay sa itinakdang oras ng kamatayan, maraming dakilang ṛṣi—nagnanais siyang masilayan—ang dumating doon. Ipinapakita ng tagpong ito ang di-matitinag na pagpipigil-sa-sarili ni Bhīṣma sa gitna ng pagdurusa, at ang paggalang ng mga pantas sa isang buhay na inialay sa tungkulin.
वैशम्पायन उवाच
Even at the edge of death, Bhīṣma embodies steadiness and fidelity to dharma; the arrival of great seers signals that moral authority and disciplined life-command reverence beyond the battlefield.
Bhīṣma lies on the warrior’s bed of arrows, waiting for the appointed time to depart; at that moment many maharṣis come to see him, setting the stage for the ensuing instruction and questioning.