Shloka 52
Brāhmaṇya-प्रश्नः — The Inquiry into Attaining Brāhmaṇya
Mataṅga–Gardabhī Itihāsa
कोकामुखे विगाह्याथ गत्वा चाञज्जलिकाश्रमम् | शाकभक्षश्षीरवासा: कुमारीविन्दते दश
kokāmukhe vigāhyātha gatvā cāñjalikāśramam | śākabhakṣaḥ kṣīravāsāḥ kumārī vindate daśa ||
Pagkaligo sa banal na tawiran na tinatawag na Kokāmukha, at saka magtungo sa banal na tawiran ng ermitanyo na kilala bilang Añjalikāśrama, ang sinumang manirahan doon nang ilang panahon—nabubuhay sa mga dahon at gulay at nagsusuot ng kasuotang balat-kahoy o basahang damit—ay nagkakamit ng kabutihang-kaloob na katumbas ng sampung pagdalaw sa Kanyākumārī. Pinupuri ang ganitong disiplinadong paglalakbay at pagpipigil bilang daan ng dharma sa paglilinis at pag-angat, na naglalayo sa landas ng kaparusahan pagkamatay at nagtuturo sa mas mataas na mga daigdig.
अजड्रिय उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that pilgrimage (tīrtha-sevā) becomes especially fruitful when joined with self-restraint—simple diet and ascetic living—yielding amplified spiritual merit and a favorable post-death destiny.
A speaker describes a prescribed sequence of sacred acts: bathing at Kokāmukha, proceeding to Añjalikāśrama, and living there with austere observances; the reward is stated as the equivalent merit of ten visits to Kanyākumārī.